De Meester van de Eindtijd

Ooit trok de Boeddha door het land Magadha. Hij reisde van plaats naar plaats en naderde Rajagaha precies op het moment dat de dag ten einde liep. Het milde licht van de ondergaande zon verspreidde zich over de wijde vlakte, als een zegen van een goddelijke hand over de groene rijstvelden en weiden.

Hier en daar hingen kleine stofwolkjes vlak boven de grond, oplichtend als fijn goudstof, een teken dat de boeren en hun ossen na een dag hard werken op weg waren naar huis. De lange schaduwen van de bomen waren omgeven door een gloed die alle kleuren van de regenboog leek te weerspiegelen. Tussen de bloeiende tuinen door schitterden de poorten, dakterrassen en koepels van de hoofdstad. De omliggende rotsheuvels lagen daar in een ongekende kleurenpracht, alsof ze waren opgetrokken uit edelstenen zoals topaas, amethist en opaal.

Geraakt door dit uitzicht bleef de Boeddha staan. Met vreugde begroette hij de vertrouwde vormen die zoveel herinneringen opriepen: de Grijze Hoorn, het Brede Juk, de Zienersrots en de Gierenpiek, waarvan de top als een beschermend dak boven de andere heuvels uitstak. Maar vooral de berg Vibhara trok zijn aandacht, de berg van de warme bronnen. Daar, in de Sattapanni-grot, had hij zijn eerste thuis gevonden nadat hij alles achter zich had gelaten, het was zijn eerste echte rustplaats op de weg van Samsara naar Nirvana.

Hij dacht terug aan die tijd. Hij was toen nog jong, in de kracht van zijn leven, met glanzend donker haar. Tegen de wens van zijn huilende ouders in had hij het paleis in het noorden verlaten. Hij was naar de Gangesvallei getrokken en had hier voor het eerst langere tijd verbleven, terwijl hij elke ochtend in de stad om eten bedelde. In diezelfde grot had koning Bimbisara hem destijds opgezocht en tevergeefs gesmeekt om terug te keren naar zijn luxe leven. Maar de woorden van de jonge asceet raakten de koning zo diep, dat hij zijn eerste vertrouwen vond, het vertrouwen dat hem later tot een trouwe volgeling van de Boeddha zou maken.

Er was inmiddels een halve eeuw verstreken. In die vijftig jaar had de Boeddha niet alleen zijn eigen levenspad, maar de loop van de hele wereld veranderd. Wat een verschil met toen! Destijds was hij nog een zoeker, iemand die worstelde om bevrijding. Hij had vreselijke innerlijke gevechten geleverd en jarenlang vruchteloos gevast, zo streng dat zijn toehoorders er later kippenvel van kregen als hij erover vertelde. Pas nadat hij die extreme zelfkastijding volledig had overwonnen, vond hij door diepe meditatie de verlichting.

Uit hoofdstuk 1, De Verhevene groet de stad van de vijf heuvels

Inhoud

Inleiding bij de vertaling  7

1. De Verhevene groet de stad van de vijf heuvels  11
2. De Ontmoeting  15
3. Naar de oevers van de Ganges  19
4. De balspelster  23
5. Het magische portret  25
6. Op het terras van de zorgenlozen  28
7. In de kloof  35
8. De paradijsknop  38
9. Onder het roversgesteente  43
10. De Geheime leer  53
11. De olifantenslurf  55
12. Bij het graf van de heilige Vajagravas  61
13. De Levensgenieter  65
14. De echtgenoot  68
15. De kale paap  72
16. Strijdvaardig  75
17. In de thuisloosheid  78
18. In de hal van de pottenbakker  83
19. De Meester  84
20. Het onverstandige kind  86
21. Midden in de loop  91
22. In het Paradijs van het Westen  99
23. Zalige dansen  101
24. De Koraalboom  105
25. De knop opent zich  107
26. De ketting met het tijgeroog  109
27. De Daad van Waarheid  115
28. Aan de oevers van de hemelse Ganga  117
29. In de geur van de koraalbloesem  120
30. "Alles wat ontstaan is…"  123
31. De verschijning op het terras  125
32. Satagira  130
33. Angulimala  135
34. De speerhel  138
35. Een zuiver offer  143
36. Boeddha en Krishna  149
37. Het verwelken van het paradijs  154
38. In het rijk van de honderdduizendvoudige Brahma  159
39. Wereldvervaging  161
40. In het Krishna-bos  167
41. De eenvoudige spreuk  172
42. De zieke non  175
43. Het Nirvana van de Voltooide  181
44. Vasitthi's legaat  189
45. Wereldnacht en werelddageraad  195

Wegwijs in de wereld van Kamanita, begrippen en namen  201
Wie is wie in De pelgrim Kamanita?  204
De auteur  206